Praca zostaje tam, gdzie się ją wykonuje
Plik gdzieś na komputerze, decyzja w komunikatorze, a status zna tylko wykonawca — i wszystko to trzeba ręcznie zbierać w całość. W Aita nic nie trzeba zbierać: zadanie przychodzi z tego samego maila lub spotkania, ciągnie za sobą pliki i dyskusję i staje się krokiem w projekcie. Żeby kontynuować, nie trzeba niczego zbierać od nowa — otwierasz kartę.
Marina Boiko · Produkt · 2 min czytaniaPraca zaczyna się od maila lub spotkania
Mail w „Kolejce” zamienia się w zadanie jednym ruchem. W notatkach po spotkaniu zaznaczasz potrzebne punkty — i stają się zadaniami projektu, do którego spotkanie jest przypięte. Treści nie trzeba pisać: dyktujesz ją przez dyktafon w górnym pasku, a nagranie zamienia się w tekst. Wykonawcą może być nie człowiek, a persona AI — pracownik z imieniem i granicami. Nic nie trzeba przenosić ręcznie: w karcie zostaje i mail, i to, co do niego przyszło.
Dyskusja i pliki nie leżą osobno
Pliku nie trzeba wgrywać drugi raz: bierzesz istniejący z „Magazynu”, z leada, projektu lub bazy wiedzy, a on staje się załącznikiem zadania. To ten sam plik, a nie kopia. Dyskusja też nie ucieka do komunikatora — jest na karcie „Czat” w samym zadaniu i mają do niej dostęp wszyscy, którym otwarta jest karta. Ta sama karta jest i w projekcie, i na tablicy zadań — tam, gdzie na pracę patrzy się codziennie.
Widać krok projektu i to, co wstrzymuje zadanie
U góry karty projektu widzisz pasek etapów nazwanych słowami Twojego procesu — i krok, na którym projekt jest teraz. Zadania w środku mają własny porządek: kolumny tablicy, które nazywa Twój administrator w „Ustawieniach firmy”. Jeśli jedno zadanie czeka na inne, w bloku „Powiązania” ustawiasz „blokuje” lub „zablokowane”, a w drugim zadaniu pojawia się lustrzane oznaczenie. Dlatego o stan pracy nie trzeba nikogo dopytywać, póki trwa.
Zamknięte zadanie nie ginie i otwiera się w całości
Tablica pokazuje to, co jest w pracy teraz, więc wykonane zadania na niej nie wiszą. Każde z nich znajdziesz przez pasek wyszukiwania u góry — nawet po pół roku. Karta otwiera się taka, jaka była: dyskusja na karcie „Czat”, pliki w załącznikach, oznaczenia „blokuje” w „Powiązaniach”. Nowej osobie dajesz link do tej karty — zamiast chodzenia po poczcie i czatach, by zebrać historię.
Dzień bez przełączania
Z dnia znikają przełączanie się i powtarzane pytania. Mail, plik i dyskusja trafiają do tej samej karty, ta jest krokiem w projekcie, a po zamknięciu pozostaje dostępna do odczytu. Platforma trzyma razem i wynik, i wszystko, co zespół pisał, gdy nad nim pracował.